Artykuły

Shinkansen.

Będąc w jakimkolwiek miejscu, jednym z podstawowych pytań, jakie zadaje sobie turysta jest: Jak się poruszać? Zwykle do wyboru mamy kolej, komunikację miejską czy taksówki. Co jednak, gdy chcemy pojechać gdzieś dalej, poza miasto, w którym się znajdujemy, ale nie tracić na to zbyt wiele czasu? W Japonii odpowiedzią na to pytanie jest shinkansen.

Shinkansen (新幹線) to nazwa superszybkiej kolei w Japonii należącej do JR, czyli Kolei Japońskich. Potocznie przyjęło się używać tego określenia na superszybkie pociągi, mimo że niektóre z nich mają tak fantazyjne nazwy jak Hikari („światło”) czy Nozomi („nadzieja”). Jest wiele modeli superszybkich pociągów, ale wszystkie odznaczają się ogromną szybkością (rozwijana nawet do 320km/h) i komfortem podróżowania. Czasami można zobaczyć żółty pociąg, tzw. Doctor Yellow, którego zadaniem jest sprawdzenie torów, a niektóre shinkanseny są ozdabiane postaciami z japońskich animacji, np. Pokemonami.

Co trzeba zrobić, aby móc korzystać z superszybkiej kolei? Oczywiście, należy zakupić specjalny bilet. Na stacjach, z których odjeżdżają shinkanseny istnieją kasy przeznaczone tylko do sprzedaży biletów na podróż superszybką koleją. Sprzedający bilety doskonale opanowali zawiłości systemu sprzedażowego i nawet jeśli jest mnóstwo ludzi w kolejce, sprzedaż przebiega szybko i sprawnie. Czasami obsługa mówi po angielsku, jednak szybciej i łatwiej (szczególnie dla niej) jest posługiwać się językiem japońskim. Bilety można zakupić również w automatach oraz w Internecie. Nie ma możliwości, aby dostać się do pociągu bez biletu, które są sprawdzane nie tylko przy bramkach wejściowych na stację, ale także już podczas podróży w pociągu.

Jest kilka rodzajów biletów. Przede wszystkim istnieje podział na pierwszą (tzw. Green Car)i drugą klasę (Ordinary Car) oraz miejsca z rezerwacją i bez rezerwacji. Na bilecie są zaznaczone najważniejsze informacje, tzn. na jaką trasę kupiliśmy bilet, numer wagonu i miejsca oraz czy jest ono dla palących czy niepalących, a także nazwa i numer pociągu. Czego nie ma na bilecie, to informacja, z którego peronu odjeżdża pociąg. I tu z pomocą przychodzą nam tablice informacyjne lub obsługa na stacji.

Informacje na tablicach wyświetlane są zarówno w języku japońskim, jak i angielskim. Poza godziną odjazdu, nazwa pociągu i miejsca docelowego, wyświetlane są również wszystkie stacje pośrednie.

Perony przeznaczone dla shinkansenów nie różnią się zbytnio od peronów, z których odjeżdżają inne pociągi. Są bardzo długie, a można na nich znaleźć automaty z napojami, sklepiki sprzedające przekąski i ekibeny*. Jest także gdzie usiąść. Większość podróżnych jednak przychodzi na peron tuż przed przyjazdem pociągu, który praktycznie nigdy nie ma opóźnienia. Nie ma więc potrzeby, aby czas przed podróżą spędzać na peronie, kiedy można to zrobić np. w kawiarni.

Kiedy znajdziemy się na peronie, musimy ustalić, gdzie zatrzyma się nasz wagon. Służą do tego specjalne znaki pokazujące, w którym dokładnie miejscu będzie można wsiąść do pociągu. W związku z tym pasażerowie ustawiają się w kolejce do drzwi. Nie ma potrzeby się spieszyć ani przepychać.

Po wejściu do pociągu należy znaleźć swoje miejsce i wygodnie usiąść. Komfort jazdy shinkansenami polega w głównej mierze na tym, że jest sporo miejsca na nogi, pociąg, mimo zawrotnej prędkości, nie trzęsie za bardzo, a dodatkowo, zdarzają się wagony, tzw. Silent Car, w których obowiązuje cisza i nawet komunikaty dla pasażerów są jedynie wyświetlane na tablicach, a nie ogłaszane przez głośniki. Warto zaznaczyć, że komunikaty są zawsze podawane w języku japońskim i angielskim, a na niektórych linach także chińskim i koreańskim. Przy sobie mamy tylko mniejszy bagaż – na końcu wagonu za ostatnimi siedzeniami  jest specjalne miejsce na większe walizki. Nie należy ustawiać bagażu w przejściu.

Wnętrza pociągów różnych modeli są podobne. W wagonach Ordinary Car siedzenia ustawiane są po trzy i po dwa miejsca w dwóch rzędach, a w wagonach Green Car po dwa miejsca w dwóch rzędach. Układ miejsc wygląda podobnie jak w samolocie, tzn. wszystkie siedzenia są zwrócone przodem do kierunku jazdy. Każdy pasażer ma do dyspozycji rozkładany stolik, który dodatkowo służy jako informacja o rozkładzie pociągu – na schemacie możemy sprawdzić np. gdzie znajduje się toaleta, kosz na śmieci lub automat z napojami. W związku z tym, że pierwszy i ostatni moduł shinkansenów to lokomotywy, na rozpisce zaznaczony jest także kierunek jazdy pociągu. Dlatego też fotele są obracane i przed każdą podróżą automatycznie ustawiane w kierunku jazdy. Jeśli jednak pasażerowie chcą siedzieć na przeciw siebie, sami mogą obrócić fotele o 180 stopni.

Podczas podróży bilety sprawdzane są tylko raz. Po kontroli można zapaść w sen i być pewnym, że będzie on niczym nie zakłócany. Jak to się dzieje? Otóż kontroler biletów ma specjalny czytnik, na którym odznacza sprawdzone już osoby oraz odczytuje informacje o pasażerach, którzy planowo mieli wsiąść na danej stacji, a następnie sprawdza ich bilety. Kontroler po wejściu do wagonu wita wszystkich ukłonem i formułką grzecznościową, a następnie rusza do pracy. Przed opuszczeniem wagonu także kłania się w pas. Poza kontrolerem tylko pani sprzedająca przekąski i napoje może na chwilę nam przeszkodzić. Równie grzecznie zapyta, czy mamy na coś ochotę, albo zabierze nasze śmieci, żeby nie uprzykrzały nam podróży.

Japonia widziana zza szyby superszybkiego pociągu dosłownie przemyka przed oczami.

Podróżowanie po Japonii superszybką koleją jest bardzo wygodne, pewne i bezpieczne. Dzięki rozwijanym przez shinkanseny prędkościom można skrócić czas dojazdu i np. z Tokio dostać się bezpośrednio do Kioto w ok. 2 godziny 15 minut, kiedy przejazd zwykłymi pociągami zajmuje ok. 4 godzin, a autobusem nawet 9. Trzeba jednak zaznaczyć, że bilety na shinkanseny są drogie, dlatego osobom, które przylatują do Japonii na krótki czas, warto polecić JR Pass. Ale o tym będzie już innym razem.

 

*Ekiben (駅弁) to pakowany lunch zabierany w podróż pociągiem.

 

Newsletter

No Comments

Leave a Reply